ادوار مانه
«ادوار مانه» (Édouard Manet) بزرگترین پسر یکی از مسئولین وزارت دادگستری فرانسه بود که در 23 ژانویه 1832 در شهر پاریس پا به دنیا گذاشت. او پس از دو بار رد شدن در آزمون ورودی آکادمی نیروی دریایی فرانسه تصمیم گرفت تا حرفه هنر را دنبال کند. مانه با «توماس کوتور» به تحصیل مشغول شد و با دقت آثار «موزه لوور» را کپی کرد. نمایشگاه «سالن پاریس» (Paris Salon) راحت ترین راه برای شناخته شدن هنرمندان بود و مانه نقاشی های خود را در طول دوران کاری اش برای بررسی بارها به این نمایشگاه ارسال کرد تا توسط هیئت داوران آن قضاوت شوند. این نمایشگاه ابتدا به صورت دو سالانه و سپس سالانه برگزار می شد. ادوار مانه در سال 1861 و سن 29 سالگی برای اثر «خواننده اسپانیایی» (The Spanish Singer) جایزه دیپلم افتخار سالن پاریس را کسب کرد.
ناامیدی های پی در پی
امیدهای مانه برای تداوم موفقیت اولیه اش در دوره بعدی سالن پاریس در سال 1863 از بین رفت. در این سال بیش از نصف آثار ارسالی به نمایشگاه، از جمله آثار مانه، رد شدند. «ناپلئون سوم» بعد از شکایت های مردمی دستور شکل گیری یک «تالار ردشدگان» (Salon des Refusés) را داد که مانه سه اثر خود از جمله نقاشی جنجالی «ناهار در چمنزار» (Le Déjeuner sur l'herbe) را در آن به نمایش درآورد. مردم از دیدن این نقاشی شوکه شدند و منتقدین با اینکه می دانستند این اثر تا حدی نسخه بروز «همنوازی روستایی» (Concert champêtre) هنرمند معروف ایتالیایی، «تیسین»، است، به سبک نقاشی مانه به شدت حمله کردند.
آثار ارسال شده بعدی او به سالن 1864 باز هم مورد نکوهش منتقدان قرار گرفتند چون از نظر آن ها نقاشی «حادثه در یک گاوبازی» (Incident at a Bullfight) دارای خطاهای پرسپکتیو بود و در «مسیح مرده با فرشتگان» (The Dead Christ with Angels) احترام به سوژه رعایت نشده بود. انتقادات از اثر اول باعث شد تا مانه با بریدنش آن را به دو اثر متفاوت تبدیل کند که قسمت بالایی آن به نام «گاوبازی» (The Bullfight) در «مجموعه فریک» نیویورک و قسمت پایینی اش با عنوان «مرد مرده» (The Dead Man) در نگارخانه ملی هنر آمریکا قرار دارد. البته نقاشی مسیح با واکنش منفی بیشتری هم روبرو بود چون از نظر منتقدین بدن نحیف مسیح واقع گرایانه طراحی شده بود و فرشتگان شبیه انسان بودند و آن ها به همین خاطر روحانیت خاصی را در این اثر نمی دیدند. در طول این دهه شیوه نقاشی مدرن مانه سیبل انتقادات بود. «المپیا» (Olympia) که در حال حاضر در «موزه دورسی» پاریس واقع است، شوکه کننده ترین اثر سالن 1865 قلمداد شد. این نقاشی که از «ونوس اوربینو» (Venus of Urbino) تیسین الهام گرفته بود، مانند آن مورد پذیرش مخاطبین قرار نگرفت چون برخلاف آن، سوژه این اثر جنجالی یک فاحشه بود و نه یک الهه.
الهام گیری از فرهنگ اسپانیا
مانه که از بازخورد هنری آثارش مایوس شده بود، در آگوست 1865 به اسپانیا سفر کرد. علاقه او به فرهنگ این کشور از قبل مشخص بود که این موضوع را می توان در آثاری مثل خواننده اسپانیایی، «دوشیزه وی در لباس یک گاوباز» (Mademoiselle V. in the Costume of an Espada) و «مرد جوان در لباس یک ماخو» (Young Man in the Costume of a Majo) دید. او به مدل های استودیوی خود لباس های اندلسی می پوشاند و به آن ها وسایل و ابزار اسپانیایی می داد. برای مثال مدل چپ دست خواننده اسپانیایی آکوردهای نامرئی گیتاری را فشار می دهد که برای یک نوازنده راست دست تنظیم شده اند. طبیعت بی جان اسپانیایی صحنه هم در کنار کفش اسپادریل خواننده قرار دارند که این کفش هم بیشتر در اسپانیا رواج دارد. از طرف دیگر، دوشیزه وی لباسی مردانه پوشیده و کفش هایش مناسب میدان گاوبازی نیستند. خیلی از این آثار به شکل واضحی از نقاشی های «دیگو ولاسکز» و «گویا» الهام گرفته اند.
در جستجوی طرفداران
مانه بعد از رد شدن نقاشی هایش در سالن 1866 و فهمیدن اینکه در «نمایشگاه جهانی 1867» هم جایی نخواهد داشت، به دنبال این افتاد تا برای آثار خود مخاطب پیدا کند. او از ارثیه اش برای ساخت پاویونی در آن سوی یکی از ورودی های نمایشگاه جهانی استفاده کرد. این پاویون حاوی 50 اثر او از جمله «ادای احترام ماتادور» (The Matador Saluting) و «یک بانوی جوان در سال 1866» (A Young Lady in 1866) بود که هر دو اثر در حال حاضر در «موزه هنر متروپولیتن» نیویورک واقع هستند. اولین حامی این هنرمند فرانسوی، «امیل زولا»، در اوایل این سال مقاله ای طولانی و پر از تمجید را درباره او منتشر کرد و با پیشبینی اینکه اثر ناهار در چمنزار روزی در موزه لوور آویزان خواهد شد، آینده را از آن مانه دانست. پس از حدود 70 سال همین اتفاق هم افتاد و این اثر در سال 1934 وارد کلکسیون لوور شد؛ البته این نقاشی در حال حاضر در موزه دورسی آویزان است. مانه همچنین در سال 1873 نقاشی «راه آهن» (The Railway) را کشید که آخرین نقاشی او از مدل مورد علاقه اش، «ویکتورین مورنت»، بود؛ خود مورنت نیز در آن زمان نقاش قابل توجهی به حساب می آمد.
مانه و هنرمندان دیگر
مانه شخصی اجتماعی بود و روابط صمیمی با هنرمندان دیگر مثل «ادگار دگا» داشت. او پس از ملاقات اول خود با «کلود مونه» و پس از رفع سو تفاهم میان آن ها به دوست نزدیک او تبدیل شد؛ مونه در ابتدا باور داشت که مانه سبک هنری اش را به شکل نفرت انگیزی کپی می کند. این نزدیکی را به خوبی می توان در نقاشی هایی مثل «قایق سواری» (Boating) و « «خانواده مونه در باغ شان در آرژنتوی» (The Monet Family in Their Garden at Argenteuil) دید که به تابستان 1874 برمی گردند؛ تابستانی که در آن مانه، مونه و «پیر اگوست رنوآر» در این حومه شمال غربی پاریس یا یکدیگر نقاشی می کشیدند. دگاس، مانه و «برت موریسو» در بهار همان سال در اولین نمایشگاه امپرسیونیست جهان در کنار یکدیگر آثار خود را به نمایش گذاشتند. این هنرمندان روی سبک های نقاشی یکدیگر تاثیرات زیادی گذشتند.
پایان دوران حرفه ای
با وخامت اوضاع جسمانی مانه در پایان این دهه، به او توصیه شد تا در «بلوو» (Bellevue) خود را درمان کند. او در سال 1880 ویلایی را در این حومه پاریس اجاره کرد و آخرین پرتره خود از همسرش را در باغ آن ویلا به تصویر کشید. او در بهار 1881 مدالی را از سالن پاریس برای پرتره خود از «آنری روشفور»، سیاستمدار و روزنامه نگار فرانسوی، دریافت کرد و در پاییز همان سال به جایگاه شوالیه در «لژیون دونور» رسید. او تا زمان مرگش در آپریل 1883 به کار خود ادامه داد. تنها یک سال پس از فوت مانه، نمایشگاهی متشکل از 179 اثر او در هنرستان هنرهای زیبای پاریس برگزار شد. یکی از منتقدین برایش جالب بود که هنرمندی که انقدر مورد تمسخر قرار گرفته و نقاشی هایش توسط هیئت های داوران بسیاری رد شده، حالا در چنین مکان فاخری آثارش به نمایش درآمده اند. البته خود مانه گفته بود که تصمیم نداشته روش های قدیمی نقاشی را از بین ببرد و یا شیوه های جدیدی را برای این هنر خلق کند. امروزه بسیاری از تاریخدانان هنر مانه را پدر مدرنیسم می دانند.