مفاخر | آلمان | خودروسازی | فولکس واگن | آئودی | پورشه

در فهرست 10 مدل خودروی پرفروش تاریخ، 3 مدل به شرکت «فولکس واگن» (Volkswagen) اختصاص دارد: «بیتل» (Beetle)، «گلف» (Golf) و «پاسات» (Passat). این شرکت بزرگترین تولیدکننده خودروی آلمان و سومین خودروساز بزرگ جهان است. تاریخچه این شرکت با پیچ و خم های فراوانی همراه بوده که در ادامه این مطلب وضعیت این شرکت در طول تاریخ تا زمان حال را بررسی خواهیم کرد.

 

آغاز فعالیت فولکس واگن

سازمان اتحادیه های صنفی آلمان نازی به نام «جبهه کارگری آلمان» این شرکت را با هدف تولید یک «خودروی مردمی» در سال 1937 تاسیس کرد. در این زمان در این کشور تعداد بسیار کمی از مردم ماشین داشتند و تاسیس فولکس واگن پاسخی به نیاز شهروندان آلمانی به خودروهای مقرون به صرفه بود. بر اساس فرمان «آدولف هیتلر» این خودرو می بایست بتواند 2 بزرگسال و 3 بچه را با سرعت 100 کیلومتر بر ساعت حمل کند و هزینه آن بیشتر از یک موتور نباشد. «کی‌دی‌اف-واگن» (KdF-Wagen) به قیمت 990 ریشس‌مارک به فروش رسید و از طریق یک طرح پس انداز در دسترس همه شهروندان رایش سوم قرار گرفت؛ کی‌دی‌اف مخفف «قدرت از طریق شادی» (Kraft Durch Freude) بود. از ویژگی های کی‌دی‌اف-واگن می توان به موتور عقب هواخنک، سیستم «تعلیق میله پیچشی» (torsion bar suspension) و ظاخر غورباقه ای آن اشاره کرد.

طراح اصلی این ماشین «فردیناند پورشه» (Ferdinand Porsche) بود و قبل از اینکه طراحی کی‌دی‌اف-واگن نهایی اعلام شود‌، آزمایش های زیادی روی آن انجام گرفت و مجموعا بیش از 2 میلیون کیلومتر تست روی 30 خودرو پیش از تولید انبوه آن انجام شد. کارخانه ای در یک شهر جدید به نام «کی‌‌دی‌اف-اشتات» (وولفسبورگ امروزی) ساخته شد؛ شهری که خود برای سکونت کارگران کارخانه ساخته شده بود. اما این کارخنه تا زمان شروع جنگ جهانی دوم تنها موفق به تولید چندین خودرو شد و هیچکدوم از این خودروها به خریداران شان نرسید. تنها یک مدل فولکس واگن بیتل یا غورباقه ای با نام رسمی «Type 1 Cabriolet» در 20 آپریل 1944، روز تولد هیتلر، به او تحویل داده شد.

 

وضعیت فولکس واگن در طول جنگ جهانی دوم

با شروع جنگ جهانی دوم در سال 1939 فولکس واگن تولیدات خود را از خودرو به وسایل نقلیه نظامی تغییر داد. بیش از 15 هزار برده از اردوگاه های کار اجباری اطراف در کارخانه های آن به تولید این وسایل مشغول شدند که بازماندگان شان در سال 1998 با شکایت از این شرکت طلب غرامت کردند و در این امر موفق شدند. کارخانه کی‌‌دی‌اف-اشتات در آپریل 1945 به شدت بمباران شد و این شهر به تسخیر نیروهای آمریکایی درآمد و سپس به بریتانیایی ها تحویل داده شد. یکی از افسران ارتش و مهندسین بریتانیا به نام «ایوان هرست» کنترل کارخانه را به دست گرفت.

کارخانه شهر کی‌‌دی‌اف-اشتات بعنوان جزئی از غرامت های جنگی «توافق پوتسدام» باید نابود می شد، اما هرست که آینده روشنی را برای آن می دید، فرماندهان خود را نسبت به پتانسیل خودروی فولکس واگن متقاعد کرد. ارتش بریتانیا در سپتامبر 1945 سفارش 20 هزار خودرو را به آلمان پساجنگ داد. هرست این کارخانه را به نمایندگانی از کشورهای مختلف مثل استرالیا، آمریکا، بریتانیا و فرانسه پیشنهاد داد، اما هیچکس نمی خواست تا اداره آن را بر عهده بگیرد. او حتی مالکیت فولکس واگن را به «هنری فورد» بدون هیچ هزینه اضافه ای پیشنهاد داد، اما فورد این پیشنهاد را رد کرد. این دستیار آلمانی هرست، «هاینریش نوردهوف»، بود که درنهایت رهبری فولکس واگن را عهده‌دار شد.

 

خرید آئودی

فولکس واگن نقش مهمی در احیای آلمان غربی پس از جنگ جهانی دوم داشت. تولید ماشین های این شرکت به سرعت افزایش یافت و فروش بیتل تا سال 1955 به 1 میلیون خودرو رسید. مدل Type 1 این ماشین در سال 1972 به رکورد پرفروش ترین اتوموبیل تاریخ دست یافت. فروش بی سابقه این مدل به تولید مدل های Type 3 و Type 4 انجامید؛ Type 2 یک ماشین ون بود. این موفقیت باعث شد تا فولکس واگن در سال 1964 ابرتولیدکننده خودروهای آلمانی به نام «اتو یونیون» (Auto Union) که متشکل از 4 تولیدکننده متفاوت بود را بخرد؛ از آن ها در حال حاضر فقط «آئودی» (Audi) باقی مانده است. فولکس واگن در سال 1969 شرکت خودروسازی «ان‌اس‌یو» (NSU) را هم خرید. آئودی حاصل ادغام اتو یونیون و ان‌اس‌یو بود.

تخصص این شرکت ها به فولکس واگن اجازه داد تا پیشرفت های فناورانه ای مثل خودروی محور جلو و موتورهای آب‌خنک را پیش بگیرد و خودروهای خود را با چنین فناوری های طراحی کند. در دهه 1970 بیتل دیگر آن جذابیت گذشته را نداشت و فروش پایین مدل های Type 3 و Type 4 در مقایسه با اولین خودروی این شرکت باعث شد تا شاهد تغییر رویه ای در شیوه عملکرد آن باشیم. اما آئودی در این دوران سخت به کمک فولکس واگن آمد و می توان گفت که آن را نجات داد. سپس با خودروهای «شیراکو» (Scirocco)، پاسات، گلف و «پولو» (Polo) شاهد نسل جدیدی از مدل های فولکس واگن بودیم.

 

تصاحب های فولکس واگن

فولکس واگن در سال 1982 یک قرارداد همکاری را با خودروساز اسپانیایی «سیات» (SEAT) امضا کرد. این شرکت آلمانی در سال 1986 به سهامدار عمده و در سال 1990 به مالک آن تبدیل شد. یک سال پس از این مالکیت، فولکس واگن با خودروساز چکی «اشکودا» (Skoda) هم یک قرارداد امضا کرد و سهام خود را به تدریج در آن افزایش داد تا اینکه سهامش در اشکودا در سال 1995 به 70 درصد رسید. البته این پایان تصاحب های فولکس واگن نبود و این خودروساز تا قبل از پایان قرن بیستم تولیدکننده های خودرویی مثل «بنتلی» (Bentley)، «بوگاتی» (Bugatti) و «لامبورگینی» (Lamborghini) را هم خرید.

 

فولکس واگن و پورشه

همانطور که پیشتر به آن اشاره شد، طراح اصلی اولین خودروی فولکس واگن، فردیناند پورشه بود. شرکت پورشه که در سال 1931 تاسیس شده بود، در سال های بعد از این رویداد هم رابطه نزدیکی با فولکس واگن داشت و در سال 2005 سهام خود در این شرکت را از 5 به 20 درصد افزایش داد. وقتی سهام این خودروساز در فولکس واگن به 30.9 درصد رسید، پورشه سعی کرد تا آن را تصاحب کند، اما از آنجایی که فولکس واگن بسیار بزرگتر از پورشه بود، آن را تا مرز ورشکستگی برد. در اینجا نبرد میان این دو برند شروع شد. ادغام این دو شرکت به دلیل ریسک حقوقی در سال 2009 با شکست همراه شد و سرانجام این فولکس واگن بود که در سال 2012 پورشه را خرید. این موضوع برای رئیس هیئت مدیره پورشه، «وولفگانگ پورشه»، بسیار سخت و تلخ بود چون پسرعمه او، «فردیناند پیئش»، ریاست هیئت مدیره فولکس واگن را در آن زمان برعهده داشت.

 

رسوایی آلایندگی خودروهای فولکس واگن

مقامات آمریکایی در سپتامبر 2015 نرم افزاری را در برخی از مدل های فولکس واگن و آئودی کشف کردند که برای تقلب در آزمون های آلایندگی طراحی شده بود. این نرم افزار میزان آلایندگی این ماشین ها را تغییر می داد تا آن ها بتوانند در تست های آلایندگی سختگیرانه آمریکا قبول شوند. در زمان آزمایش ماشین به صورت خودکار موتور خود را وارد حالت دیگری می کرد تا میزان آلایندگی کاهش پیدا کند. این موتورهای فولکس واگن تا 40 برابر بیشتر از حد مجاز در آمریکا نیتروژن اکسید تولید می کردند. این موضوع برای خیلی از خودروهای این شرکت در اروپا هم صادق بود. فولکس واگن اعتراف کرد که این نرم افزار روی 11 میلیون ماشین نصب بوده که 8.5 میلیون از آن ها در اروپا بودند. این رسوایی باعث شد تا فولکس واگن برای اولین بار طی 15 سال یک سه ماهه را با ضرر به پایان برساند. از خسارت های مالی حاصل از این رویداد می توان به پرداخت 4.3 میلیارد دلار در آمریکا و 800 میلیون یورو در آلمان توسط این شرکت اشاره کرد.

 

فولکس واگن در حال حاضر

شرکت مادر «گروه فولکس واگن» (Volkswagen Group) در حال حاضر مالکیت 12 برند را برعهده دارد: «خودروهای سواری فولکس واگن» (Volkswagen Passenger Cars)، «وسایل نقلیه تجاری فولکس واگن» (Volkswagen Commercial Vehicles)، آئودی، پورشه و «مان» (MAN) در آلمان، سیات در اسپانیا، اشکودا در جمهوری چک، بنتلی در بریتانیا، لامبورگینی و «دوکاتی» (Ducati) در ایتالیا، بوگاتی در فرانسه و «اسکانیا» (Scania) در سوئد. علاوه بر بیتل، گلف، پیسات و شیراکو که پیشتر به آن ها اشاره شد، «پورشه 356»، «آئودی کواترو» (Audi Quattro)، «بنتلی کانتیننتال جی‌تی» (Bentley Continental GT)، «لامبورگینی میورا» (Lamborghini Miura) و «بوگاتی ویرون» (Bugatti Veyron) هم تر خودروهای نمادینی هستند که توسط برندهای مجموعه خودروسازی فولکس واگن طراحی و تولید شده اند.

گروه فولکس واگن 671 هزار و 205 کارمند در سراسر جهان دارد که در 124 کارخانه خودروسازی در 20 کشور اروپایی و 11 کارخانه در قاره های آمریکا، آسیا و آفریقا خودرو تولید می کنند. این شرکت ماشین های خود را در 153 کشور به فروش می رساند. این غول آلمانی انتظار دارد تا سال 2050 انتشار آلایندگی کربن دی اکسید خود را به حالت خنثی درآورد و آینده زیست محیطی پایداری را رقم بزند. این شرکت 70 مدل تماما برقی را تا سال 2028 روانه بازار خواهد کرد. گروه فولکس واگن 33 میلیارد یورو را در بزرگترین طرح ماشین های برقی جهان سرمایه گذاری کرده و هدف آن فروش بیش از 1 میلیون خودروی برقی در هر سال ظرف چند سال آینده است.