پارک ملی سرنگتی (تانزانیا)
«پارک ملی سرنگتی» (Serengeti National Park) پناهگاه حیوانات در دشت سرنگتی در شمال تانزانیاست. بخشی از این پارک ملی در مرز کنیاست و این پارک در شمال غربی «منطقه حفاظتشده انگورونگورو» (Ngorongoro Conservation Area) قرار دارد. پارک ملی سرنگتی بیشتر بخاطر گله های عظیم حیوانات علفزار خود، مخصوصا کل های یالدار، آهوها و گورخرها، شناخته می شود و تنها مکان در آفریقاست که در آن مهاجرت های عظیم حیوانات خشکی زی رخ می دهد. این جاذبه گردشگری بین المللی در سال 1981 به فهرست میراث جهانی یونسکو اضافه شد.
پارک ملی سرنگتی که در سال 1951 تاسیس شده بود، مساحت 14 هزار و 763 متر مربع از بهترین چراگاه های آفریقا را به همراه گرم دشت درختزار آکاسیای وسیعی پوشش می دهد. ارتفاع از سطح دریای این پارک از 920 تا 1850 متر متغیر است و از نزدیکی «دریاچه ویکتوریا» (Lake Victoria) تا جنوب شرقی خود 160 کیلومتر و از مرز مرز بین کنیا و تانزانیا تا جنوب خود باز هم 160 کیلومتر طول دارد. در امتداد کوریدور غربی به سمت دریاچه ویکتوریاست که بسیار از حیوانات پارک مهاجرت می کنند. در این منطقه حدود 1 میلیون و 300 هزار کل یالدار، 150 هزار آهو، 60 هزار گورخر و حیوانات متعدد دیگری وجود دارند.
از اواخر ماه می یا جون، یک گروه بزرگ از حیوانات به سمت غرب و گرم دشت علفزار پارک حرکت می کنند و سپس به شمال می روند تا به علفزارهای ورای مرز بین کنیا و تانزانیا برسند؛ ناحیه ایی که به آن «ماسای مارا» (Masai Mara) می گویند. گروه دیگری هم مستقیما به سمت شمال مهاجرت می کند (در صورت تمایل می توانید مطلب مربوط به مهاجرت بزرگ در ماسای مارا را مطالعه فرمایید). این گله ها در ماه نوامبر و پایان فصل خشک به دشت های واقع در جنوب شرقی پارک برمی گردند. علاوه بر بیش از 35 گونه حیوان علفزار، حدود 3 هزار شیر و تعداد زیادی کفتار خالدار، پلنگ، کرگدن، اسب آبی، زرافه، یوزپلنگ و بابون در پارک ملی سرنگتی وجود دارند. تمساح ها در مرداب های نزدیک رودخانه مارا ساکن هستند. حضور بیش از 350 گونه پرنده، از جمله شترمرغ، کرکس و فلامینگو، هم در این پارک ثبت شده است.
فیل ها 30 سال پیش در سرنگتی حضور نداشتند، اما آن ها با افزایش جمعیت انسانی و توسعه های کشاورزی خارج از مرزهای پارک به آن وارد شدند؛ جمعیت فیل های محلی 1360 زنجیر تخمین زده می شود. آخرین سگ های وحشی سرنگتی در سال 1991 ناپدید شدند، اما حدود 30 هزار سگ اهلی در این منطقه وجود دارد؛ احتمال دارد که سگ های اهلی واکسینه نشده به سگ های وحشی هاری انتقال داده و باعث انقراض محلی شان شده باشند. همه گیری دیستمپر سگ سانان باعث مرگ تقریبا یک سوم شیرهای منطقه در سال 1994 شد. کشتن فیل ها برای درازدندان های عاج، سلاخی کرگدن های سیاه در حال حاضر تقریبا منقرض برای شاخ ها و شکار غیرقانونی تقریبا 200 هزار حیوان شکاری در سال خطرهای بزرگی هستند که حیوانات پارک ملی سرنگتی را تهدید می کنند. اولین «پیمایش» (survey) سیستماتیک جمعیت حیات وحش این منطقه توسط جانورشناسی آلمانی، «برنارد گریمک»، در اواخر دهه 1950 انجام شد. اداره مرکزی پارک در نزدیکی مرکزش در «سیرونرا» (Seronera) قرار دارد که «مرکز تحقیقاتی حیات وحش سیرونرا» (Seronera Wildlife Research Centre) هم در آن واقع است؛ نهادی که با عنوان «موسسه تحقیقاتی سرنگتی» (Serengeti Research Institute) در سال 1962 تاسیس شده بود.
فعالیت ها
سافاری های تماشای حیوانات در سرنگتی برنامه های بسیار پرباری هستند. شما با توجه به برنامه انتخابی تان می توانید روزتان رو به دو سافاری صبح و بعد از ظهر تقسیم کنید و یا یک روز کامل را با ناهار پیکنیکی بگذرانید. اگر بودجه تان اجازه بدهد، می توانید این تجربه را با سافاری بالن هوای گرم ترکیب کنید. تماشای سرنگتی از آسمان ایده فوق العاده ای به نظر می رسد! بعد از فرود آمدن، صبحانه ویژه ای در بوته زار انتظارتان را می کشد. سافاری های شبانه و پیاده روی های راهنمادار هم در بعضی از اردوگاه ها و اقامتگاه ها ارائه می شوند.
آب و هوا و اقلیم
با دمای بالا به ندرت در سرنگتی مواجه می شوید. دمای روزانه این منطقه حدود 27 درجه سانتی گراد و معمولا خوشایند است، اما شب ها ممکن است که سرد شود. برای سافاری های صبح زود باید لباس گرم بپوشید. در فصل خشک (از جون تا اکتبر) اغلب باران نمی بارد و درنتیجه باران، به جز در ماه های مارچ تا آپریل که اوج فصل مرطوب هستند، بعید است که با فعالیت هایتان تداخل ایجاد کند (فصل مرطوب از نوامبر تا می ادامه دارد).
بهترین زمان بازدید
در تمام طول سال می توان از سرنگتی بازدید کرد، اما بهتر است که از نواحی خاصی در زمان های خاصی دیدن نمود. ژانویه تا فوریه بچه های کل های یالدار در ناحیه «ندوتو» (Ndutu) به دنیا می آیند. حوالی جون و جولای زمانی است که مهاجرت در کوریدور غربی رخ می دهد و آگوست و سپتامبر بهترین ماه ها برای تماشای عبور کل های یالدار از رودخانه مارا هستند. تماشای حیوانات در ناحیه «لوبو» (Lobo) در حوالی آگوست و سپتامبر به اوج خود می رسد.